De Hors

De Hors is een jong stukje Texel, gevormd door het spel van zee en wind. Dit dynamische kustgebied verandert continu: zandbanken vervlechten, duinen ontstaan en verdwijnen. Naast de grote plantenrijkdom in de valleien is de zuidwestpunt tevens vogeleldorado met strandbroeders en steltlopers. Let op: je wandelt hier op militair oefenterrein.

• Het Waterralpad (rood) is een kort ommetje naar het gelijknamige uitkijkpunt over smalle zandpaadjes rondom het oostelijke Horsmeertje. In de jaren 60 vulde dit voormalige duinvalleitje zich met zoet water door stuwende duin­groei. Rond de brede rietkragen langs de oevers zie je de graspieper en flitst het baardmannetje voorbij.
• De route Horspolders (blauw) voert over kronke­lende paadjes en brede grassporen langs vochtige laagtes die door stuifdijken zijn afgesnoerd van het strand. In de licht brakke Kreeftepolder groeien tussen het wilgenstruweel parnassia en orchideeën. Speur al wandelend de horizon af naar een glimp van de majestueuze kiekendief.
• De Hoorn van Texel (zwart) is een zilte tocht over oude vloedhaken: de sporen van vroegere kust­lijnen. Via een imposante duinovergang bereik je het weidse strand richting paal 9. Landinwaarts ligt de bunker op het Loodsmansduin met uit­zicht op Den Hoorn, de ‘klif’ waar rond 1200 het zeewater nog tegenaan klotste. Zandplaten groeiden vast aan de kust en door duinvorming ontstonden vloedhaken, zoals de Kuuldernollen (nu camping). Neeltjesnol is ook zo’n duinrug, met prachtig uitzicht over de Mokbaai en De Hors.